Kort daarna werd het kruispunt waarop Lathbury en Urquhart overlegden met luitenant-kolonel John Fitch onder vuur genomen door Duitse mortieren. De jeep van Urquhart werd getroffen en zijn chauffeur raakte ernstig gewond. De radio was niet beschadigd, maar werkte niet goed. Ook met de radio van Lathbury kon het divisiehoofdkwartier niet worden bereikt. Terugrijden over dezelfde weg naar zijn divisiehoofdkwartier was niet mogelijk doordat de achterhoede van het 3de Parachute Battalion werd aangevallen. De achterste compagnie kreeg per radio het bevel om de Duitse aanval af te slaan en weer aan te sluiten bij de rest van het bataljon.
Urquhart was niet blij met deze ontdekking, want hij kon nu niet terugkeren naar zijn hoofdkwartier:

“In de vallende schemering vorderden wij langzaam over de hoofdweg. De berichten die van voren kwamen waren verre van gunstig: de meest vooruitgeschoven compagnie had contact met de vijand en werd dicht bij hotel Hartenstein in de buitenwijken van Oosterbeek opgehouden. Hoewel het me ergerde dat alles zo langzaam ging was het een troostende gedachte dat ik op de hoogte bleef van de gevechtssituatie, ook al bevond ik me niet op het hoofdkwartier van de divisie. (…..) Toch was het een verontrustend idee, dat ik niet meer wist van wat er in de andere sectoren gebeurde.”[6]

Rond half acht besloot brigade-generaal Lathbury, na overlegd te hebben gepleegd met luitenant-kolonel Fitch, om de opmars te stoppen. [7] De duisternis was gevallen en het 3de Parachutistenbataljon was niet veel verder gekomen dan Oosterbeek, ongeveer zes kilometer van het centrum van Arnhem vandaan. Een villa aan de westelijke rand van Oosterbeek werd uitgekozen als bataljonshoofdkwartier.

Majoor Alan Bush, de plaatsvervangende bataljonscommandant, en een soldaat kregen de opdracht om C Company te volgen dat twee uur eerder via de Brede Laan en een weg parallel aan de spoorlijn had geprobeerd om de Duitse tegenstand te omtrekken. Zij moesten majoor Lewis het bevel overbrengen ook zijn compagnie halt te laten houden.[8] Een uur later kwamen ze terug met het bericht dat ze alleen gedode Duitsers hadden gezien. Een noordelijke route leek dus mogelijk.[9]

Om 21.30 uur werd er radiocontact gemaakt met het brigadehoofdkwartier en brigade-generaal Lathbury sprak met majoor Hibbert, die hem vertelde dat er op de zuidelijke route geen tegenstand meer geboden werd. Hibbert stelde voor om het 3rd Parachute Battalion achter het brigadehoofdkwartier aan te sturen, maar dit werd afgewezen door Lathbury. De volgende morgen vroeg zouden ze de zuidelijke route volgen. Kort daarna was de verbinding weer verbroken.[10]

Pas vijf uur later, na een korte nachtrust, hervatte het 3rd Parachute Battalion de opmars en boog af naar station Oosterbeek-Laag om vervolgens de Benedendorpseweg te volgen. De meeste jeeps bevonden zich in de achterhoede, terwijl Urquhart en Lathbury in het voorste gedeelte van de kolonne liepen.

Tegen 07.00 uur op maandagmorgen kregen ze te horen dat A Company en het grootste gedeelte van HQ Company het tempo niet hadden kunnen bijhouden en een verkeerde weg waren ingeslagen. Slechts een groep geniesoldaten, B Company, een anti-tank kanon plus bemanning en enkele stafofficieren waren over gebleven.[11]

De voorhoede bevond zich al bij het Rijnpaviljoen en meldde dat er geen tegenstand was, maar werd desondanks teruggeroepen. Langs de Utrechtseweg werden een aantal huizen uitgekozen waar gewacht werd totdat de achterhoede zich weer zou aansluiten. Er werd kort een radioverbinding tot stand gebracht met C Company en majoor Lewis rapporteerde dat zijn eenheid via de spoorlijn Arnhem was binnen getrokken. Zij vroegen om extra munitie en luitenant-kolonel Fitch beloofde dat die zou worden meegenomen zodra A Company en HQ Company zich hadden aangesloten.[12] Rond het middaguur kwam er radio contact met A Company. Lathbury schreef hier later over:[13]

“This was done about 12.30 and it was discovered that they were not across the railway, but together with 2 coys of 1 Bn, were staging an attack on the area of “De Brink” and south of it (………….) it came as something of a shock to find that the enemy was so strong just west of us. Lt.Col. Fitch emphasized to Major Dennison, CO A Coy, that it was vital he should reach us, as he had with him two carrier loads of reserve ammunition, badly needed at the bridge.”

Alle verbindingen falen

Het duurde uiteindelijk tot 14.30 uur voordat luitenant Herbert Burwash arriveerde met ongeveer 40 manschappen van A Company en het 3rd Battalion Defence Platoon. Ook kwamen er ongeveer 10 soldaten van het 1st Parachute Battalion met hen mee en twee bren carriers volgeladen met munitie.[14] In een van de carriers zaten de Canadese luitenant Leo Heaps en de Nederlander Charles Labouchère, een lid van de ondergrondse. Heaps vertelde Urquhart dat hij werd vermist:[15]

“Urquhart probeerde via onze radio verbinding met zijn commandopost te krijgen, maar dat lukte niet. Hij gaf mij verscheidene berichten voor zijn plaatsvervangend divisiecommandant, brigade-generaal P.H. (Pip) Hicks, en zijn officier operatiën, luitenant-kolonel Charles Mackenzie. Ik gaf hem van mijn kant inlichtingen over wat ik van de toestand gezien had. Urquhart beval mij, naar later bleek terecht, niet naar de brug door te stoten; zijn berichten voor de divisiestaf waren nu van meer belang.”

Brigade-generaal Lathbury herinnerde zich die ontmoeting echter heel anders:[16]

“The G.O.C. [Urquhart] was able to get a message through to Div. HQ on the officers set. He had put up a very fine effort in reaching us at all and had made an unsuccessfull effort to get ammunition to the bridge. He said he would renew the attempt after dark.”

Die avond werd de volgende aantekening gemaakt in het divisiedagboek:[17]

“2330 – (…………….) GOC and Comd 1 Para Bde reported with 2 Para Bn near br 7476.”

Dit bericht was onjuist aangezien Lathbury en Urquhart zich niet bij het 2nd, maar bij het 3rd Parachute Battalion bevonden. Vreemd genoeg werd er geen vermelding gemaakt in het dagboek van het divisiehoofdkwartier van Urquhart’s terugkeer op zondagmiddag van zijn bezoek aan de 1st Airlanding Brigade.

Ook werd er niets opgeschreven over het radiocontact dat hij om 15.00 uur op maandagmiddag had met seiners van het divisiehoofdkwartier. De afwezigheid van het hoofd van de inlichtingendienst, Majoor Hugh P. Maguire, die door een noodlanding in Engeland op zondagmiddag pas op maandagmiddag zou arriveren kan hier mee te maken hebben gehad. Het was immers Maguire’s taak om het oorlogsdagboek bij te houden.

Na de aankomst van Burwash en het vertrek van Heaps en Labouchère werd de opmars naar de brug hervat. Luitenant-kolonel Fitch en brigade-generaal Lathbury hadden eerder al besloten om de opmars naar de brug via de spoorlijn te vervolgen, net zoals C Company had gedaan. Het restant van A Company en het Battalion Defence Platoon onder luitenant Burwash marcheerde voorop, maar werd aan het einde van de Mauritsstraat tegengehouden door mortiervuur en zware machinegeweren van de Duitsers die zich langs de spoorlijn hadden ingegraven.[18]

De volgende ochtend rond half zeven arriveerden soldaten van het 11th Parachute Battalion. Zij dreven de Duitsers terug en de drie officieren verlieten direct hun schuilplaats. In hun haast om naar buiten te gaan vergaten ze een Stengun.[22] Luitenant James Cleminson nam afscheid en ging op zoek naar het 3rd Parachute Battalion. Luitenant Eric Clapham, een officier van de 1st Airlanding Anti-Tank Battery, bracht kapitein Taylor en generaal-majoor Urquhart naar het divisiehoofdkwartier, waar ze om 07.25 uur aankwamen.[23]Hoewel hij de vorige dag nog berichten had doorgestuurd werd Urquhart ontvangen alsof hij uit de dood was opgestaan. Luitenant-kolonel Charles Mackenzie, een van zijn stafofficieren, begroette hem veel betekend:[24]

“We hadden al aangenomen, generaal, dat u voor goed weg was.”